Gevraagd: Grote Roerganger m/v
‘We kunnen er nog eeuwen over blijven debaten, maar we hebben een echte vent nodig, een leider, iemand met visie. Onze Chief Executive Officer Ronald Louwhamer heeft gewoon zijn targets niet gehaald, that's it! Wat hij in de States wel voor elkaar kreeg is hier gewoon niet gelukt. We hebben een doorzetter nodig, geen watje die bij elke reorganisatie ook nog de OR tevreden wil houden. Dat is zo old-school mijne heren.'
Rudolf Hoenderman's gezicht liep rood aan. De voormalig directeur van diverse pluimveebedrijven in Barneveld en omstreken, en later medeoprichter van Barneveld Telecom, gebaarde heftig met beide armen en kon ternauwernood een impuls in bedwang houden om met zijn vuist op tafel te slaan. Als student Technologische Biocreativiteit te Wageningen kende men hem al als een fel baasje dat menig feest van dispuut Carpe Diem opleukte met zijn prikkelende eenlijners.
Het was even stil, Rudolf's felle betoog stemde in ieder geval tot nadenken bij de Raad. Hij was in ieder geval wat stoom kwijt. Tim Wok, de betrokken voormalig vakbondsleider, die bekendheid verwierf in de roerige vakbeweging van de jaren zeventig, voelde zich geroepen om in te voegen.
‘Ik vond sowieso altijd al dat zijn salaris niet overeenkwam met zijn capaciteiten.'
‘Omg ..... Tim, dat zijn oude koeien, bovendien stemde jezelf in met zijn pittige beloning destijds', zei Rudolf.
‘Ja, maar dat was onder grote druk van deze Raad.'
‘Inderdaad, we moesten unanimiteit uitstralen naar buiten toe, en nog, als het even kan Tim.'
‘Uitstralen? Sinds wanneer ben jij spiritueel geworden Rudolf?' Wok kon een lachje niet onderdrukken.
‘Dat had niets met spiritueel gedoe te maken, maar met external communication en public relation. Je zou dat boek eens moeten lezen van Marvel Mac Johnson, hoe heet dat ook alweer.... Three Steps and a Fortune of zoiets dergelijks. Vooral die theorie. Driemaal f. Geweldig!'
De jongste van het stel, Marianne Droogveen-von Feldmann, voorheen Chief Financial Officer, Unit The Netherlands, van BT haakte in. Zelfs zij, de uit de kluiten gewassen ex-sanneerder van de Bora-Bora Bank in Wildervank, en bekend om haar uitmuntende financiële kennis, kon dit even niet thuisbrengen.
‘Driemaal f?'
‘Ja, find the customer, fuck the customer, forget the customer. Geniaal boek, hilarisch gewoon. Wahaha. Zou op elke economische opleiding verplichte kost moeten zijn. Ik had het zelf kunnen bedenken, hij legt de woorden bij me in de mond. Die man is echt een killer weet je, verdient een slordige half miljoen dollar per spreekbeurt heb ik gehoord, een echte guru!'
De medeoprichter kwam lekker op stoom.
‘Daar ga je weer Rud', zei Wok.
‘Wat bedoel je?'
‘Je zei guru.'
‘Ja, en?'
'Heb je zo'n behoefte aan een guru?'
'Wat bedoel je Tim?'
‘Laat maar.'
Tim was inmiddels begin zestig. Enkele jaren geleden was hij door de algemene ledenvergadering met meerderheid van stemmen - zeventien voor en vijf tegen - gekozen en benoemd tot commissaris. Hij moest nu wel reageren, zijn achterban dreigde te worden gepasseerd. Hij was immers aangesteld om de teloorgang van de sociale cohesie binnen Barneveld Telecom te herstellen, tenminste dat was zijn stellige overtuiging geweest in die tijd. Nu was hij daar niet meer zo zeker van.
‘Bestuurders zat die voor minder dan een ton dezelfde beslissingen kunnen nemen waar hij bijna twee miljoen euro voor krijgt. Netto.'
Marianne kwam nu ook los.
‘Tim, ik vind je idee erg boeiend, leerzaam zelfs, maar je weet zelf ook wel dat het salaris niet iets is dat wij bepalen.'
‘Gaan we nu weer marktconform lopen doen?'
‘Ja inderdaad. Sterker nog...'
‘Sterker nog?' Tim fronste zijn wenkbrauwen.
‘Ja, zijn salaris is nog beduidend minder dan dat van CEO's van veel andere grote spelers.'
Tim hield het niet meer en begon voluit te lachen.
‘Dames en heren, de Zie-ie-ooo komt binnen, iedereen buigen en nederig zijn. Haha. En wat een jeukwoord ook trouwens, kunnen we dit weer even veranderen in directeur? Klinkt direct ook een stuk sympathieker. Dank u. En trouwens, wat betreft die beloning, was je zijn gouden handdruk even vergeten?'
‘Nee, maar dat telt niet. Niet echt in ieder geval. Anyway, moeten we het hierover hebben? Dit zijn wellicht leuke filosofische discussies, maar nu niet relevant'.
‘Misschien, maar ik begon niet over uitstraling. Bovendien, besef wel wat je uitstraalt als je je C-kuch-EO gemiddeld net zoveel laat verdienen als zo'n honderd werknemers. Als je zijn gouden handdruk meetelt plus riante funbonusoptieregeling kom je zelfs uit op een beloning van tweehonderd maal dat van de gemiddelde werknemer. Omgerekend grofweg driehonderd maal minimum loon. Mijn God, daar voed je een hele Sudanese provincie een vol jaar van, met in elk dorp een waterput erbij!'
Xander van Doorberghen, tijdelijk in functie als notulist en vriend van Rudolf van het eerste uur, en tevens oud-voorzitter van de Barneveldse Boys, begon zich er nu ook mee te bemoeien.
‘Wok, nu begin je weer met je emotionele tactieken. Dit zijn corporate matters. Laten we gevoelens niet vermengen met dit alles, ok?'
‘Ik houd er voor nu over op, maar een laatste punt nog.'
‘Kort dan', zuchtte Xander.
‘Ik vraag me werkelijk af waar we dan wel over gaan als Raad van Commissarissen. Men zegt toezicht houden op de continuïteit van de onderneming. Waar wat betekent dat eigenlijk? Bovendien vind ik het meest opmerkelijke nog dat de werknemers dit pikken. De meeste landen zijn inmiddels bevrijd van allerlei volksmenners. Maar terwijl wij denken dat we in het Westen inmiddels vrij zijn, zijn we momenteel hard bezig een groot aantal Grote Roergangers aan te stellen.'
Het bleef nog lang onrustig in de vergadering.
Mercator
Publicatiedatum: 6 december 2007
Auteur: Mercator
Reacties
